Το πραγματικό νόημα της ανυπακοής ενάντια στον Θεό

Από τον Ζανγκ Τσιούν, επαρχία Λιαονίνγκ

Στο παρελθόν, πίστευα ότι η «ανυπακοή ενάντια στον Θεό» σήμαινε το να «πουλάει» κανείς τον Θεό, να αφήνει την εκκλησία και να επιστρέφει στον κόσμο ή το να εγκαταλείπει το καθήκον του· θεωρούσα ότι αυτές οι συμπεριφορές συνιστούσαν ανυπακοή και ότι εκείνοι που επαναστατούσαν ενάντια στον Θεό εξαλείφονταν όλοι από τον Θεό, και ότι η πίστη τους στον Θεό θα κατέληγε, εν τέλει, σε αποτυχία. Έτσι, υπενθύμιζα στον εαυτό μου ότι σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να επαναστατώ ενάντια στον Θεό, όπως έκαναν εκείνοι. Συνεπώς, ήμουν προσεκτικός σε κάθε εγχείρημά μου και δεχόμουν υποτακτικά κάθε εργασία που κανόνιζε η εκκλησία να κάνω. Δεν εγκατέλειψα το καθήκον μου κατά την αντιμετώπιση και το κλάδεμά μου λόγω μη ενδεδειγμένης εκτέλεσης το καθήκοντός μου, ούτε αποχώρησα από την εκκλησία όταν με βρήκαν δοκιμασίες, ανεξαρτήτως των κακουχιών. Έτσι, πίστευα ότι δεν είχα επαναστατήσει ενάντια στον Θεό ούτε μια φορά, ένιωθα ότι είχα ήδη αποκτήσει κάποιο ανάστημα και ήμουν βέβαιος ότι θα ακολουθούσα τον Θεό μέχρι τέλους και θα επιτύγχανα, εν τέλει, τη σωτηρία.

Μια μέρα, κατά τις πνευματικές λατρευτικές πράξεις μου, διάβασα τα ακόλουθα σ’ ένα κήρυγμα: «Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη ανυπακοής ενάντια στον Θεό. Ένα είδος ανυπακοής είναι το να πηγαίνει κανείς ενάντια στο θέλημά Του ή ενάντια στον λόγο Του· ένα άλλο είδος είναι το να έχει αλαζονική διάθεση, να μην έχει τον Θεό στην καρδιά του και, έτσι, να καυχιέται και να είναι εχθρικός προς τον Θεό –αυτή είναι η ανυπακοή τού να είσαι απείθαρχος και περιφρονητικός προς τον Θεό· υπάρχει ακόμη ένα είδος, το οποίο είναι η ανυπακοή τού να “πουλάς” και να απαρνείσαι τον Θεό. […] Οι επαναστατικές συμπεριφορές για τις οποίες κάνουμε συχνά λόγο στη συναναστροφή, αναφέρονται, κυρίως, στα δύο πρώτα είδη. Αυτό συμβαίνει γιατί εκείνοι που “πουλάνε” τον Θεό και απαρνιούνται τον Θεό δεν βρίσκονται εντός του πεδίου της σωτηρίας του Θεού, και οι επαναστατικές συμπεριφορές που αναφέρονται στα λόγια του Θεού ανήκουν, επίσης, στα δύο πρώτα είδη· το τρίτο είδος ανυπακοής δεν αναφέρεται. Δεν πρέπει να παρεξηγούμε ή να παρερμηνεύουμε τις προθέσεις του Θεού, πιστεύοντας ότι το μόνο που μπορεί να θεωρηθεί ανυπακοή ενάντια στον Θεό είναι το να Τον “πουλήσει” ή να Τον απαρνηθεί κανείς, λες και το να πηγαίνει κανείς ενάντια στον λόγο Του ή το να έχει αλαζονική διάθεση δεν είναι είδος ανυπακοής. Αυτή είναι τόσο μονόπλευρη κατανόηση! Επομένως, τι είναι πραγματικά ανυπακοή; Πώς θα πρέπει να την αναγνωρίζουν οι άνθρωποι; Σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, καθετί ασύμβατο με τον Θεό είναι εχθρός Του, και καθετί που πηγαίνει ενάντια στον λόγο του Θεού, επαναστατεί ενάντια στον λόγο Του. Το να επαναστατεί κανείς ενάντια στον λόγο του Θεού σημαίνει ότι επαναστατεί ενάντια στον Θεό, και το να ενεργεί κανείς ως εχθρός Του σημαίνει επίσης ότι επαναστατεί ενάντιά Του. Φαίνεται πως αυτές οι δύο αρχές δεν συμβαδίζουν με τις ανθρώπινες έννοιες, αλλά αυτή ακριβώς είναι η ουσία του προβλήματος» (από τη Συναναστροφή εκ του Άνωθεν). Αφού διάβασα αυτό το κήρυγμα, συνειδητοποίησα ότι η ανυπακοή ενάντια στον Θεό δεν ήταν απλώς οι εκφράσεις ότι Τον «πουλάει», αφήνει την εκκλησία ή εγκαταλείπει το καθήκον του. Αντίθετα, οι συμπεριφορές που πήγαιναν ενάντια στο θέλημα του Θεού ή στον λόγο Του, ή που Του αντιτάσσονταν, ήταν επίσης μορφές ανυπακοής. Υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, ξεκίνησα να αναλογίζομαι τις ενέργειές μου: το θέλημα του Θεού είναι να επιδιώκουμε την αλήθεια και να αναζητούμε αλλαγή της διάθεσης καθώς εκπληρώνουμε τα καθήκοντά μας. Εγώ, ωστόσο, όταν εκπληρώνω το καθήκον μου, επικεντρώνομαι μονάχα στο έργο και στην αναζήτηση απόκτησης υψηλού κύρους μέσα στην εκκλησία, ώστε οι αδελφοί και οι αδελφές μου να αποβλέπουν σ’ εμένα και να με έχουν σε μεγάλη υπόληψη. Ο Θεός απαιτεί να εκτελούμε τα καθήκοντά μας πιστά, να φροντίζουμε για το θέλημά Του όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, να απαρνούμαστε τη σάρκα και να κάνουμε πράξη την αλήθεια. Ωστόσο, εγώ πάντα αναζητώ την οδό που απαιτεί τη λιγότερη προσπάθεια για την εκτέλεση του καθήκοντός μου, είμαι επιπόλαιος και προσπαθώ να εξαπατήσω τον Θεό. Σε καιρούς κακουχιών, νοιάζομαι μονάχα για τη σάρκα μου, παραπονιέμαι για τις δυσκολίες μου και ατονώ στο καθήκον μου, σε βαθμό που σκέφτομαι, μάλιστα, να τα παρατήσω τελείως ως μέσον διαφυγής από το καθήκον μου. Ο Θεός απαιτεί απόλυτη πίστη και πλήρη αφοσίωση. Στην παρουσία του Θεού, ωστόσο, στις σκέψεις μου συχνά κυριαρχούν η οικογένεια και οι συγγενείς μου, και συχνά έχω δισταγμούς σχετικά με την πίστη μου στον Θεό και την εκτέλεση του καθήκοντός μου, και είμαι ανίκανος να δώσω την καρδιά μου στον Θεό. Ο Θεός ζητά να αποκομίσουμε διδάγματα από το καθετί και να εισέλθουμε στην πραγματικότητα του λόγου Του, ώστε να μπορέσει Εκείνος να μας οδηγήσει στην τελείωση. Όταν συναντώ δυσμενείς ανθρώπους ή ζητήματα, ωστόσο, δεν πιστεύω ότι τα πάντα ενορχηστρώνονται από τον Θεό και διαπιστώνω ότι ζω διαρκώς σε μια κατάσταση περίσκεψης για το τι είναι σωστό και τι λάθος, και είμαι ανίκανος να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Ο Θεός ζητά να εισέλθουμε στην πραγματικότητα της αλήθειας και να δεχθούμε τη σωτηρία του Θεού σε διάφορα περιβάλλοντα και δοκιμασίες κακουχιών που Εκείνος κανονίζει για εμάς. Όταν συναντώ αντιμετώπιση, κλάδεμα, αναποδιές ή αποτυχία, παρανοώ και κατηγορώ τον Θεό. Νιώθω απόγνωση για τον δρόμο που βρίσκεται μπροστά και χάνω την πίστη μου στον Θεό, σε σημείο να σκέφτομαι, μάλιστα, να εγκαταλείψω την εκκλησία. Ο Θεός ζητά να είμαστε σοβαροί, πρακτικοί και αποτελεσματικοί στην πνευματική ζωή μας. Εγώ, ωστόσο, συχνά ακολουθώ τους κανόνες και τις διαδικασίες, και συμμετέχω σε θρησκευτικές τελετουργίες, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να στερούμαι, συχνά, μια κανονική σχέση με τον Θεό και να νιώθω απαθής μέσα στο πνεύμα μου. Ο Θεός ζητά να Τον εξυψώνουμε και να καταθέτουμε γι’ Αυτόν στο έργο μας, και να οδηγούμε ανθρώπους ενώπιόν Του. Ωστόσο, εγώ εξυψώνω τον εαυτό μου και καταθέτω γι' αυτόν στο καθετί, κάνω τους άλλους να αποβλέπουν σ’ εμένα και να με ακούν, φέρνοντάς τους, έτσι, ενώπιόν μου. Ο Θεός ζητά να χρησιμοποιούμε την αλήθεια για να επιλύουμε τα προβλήματά μας. Ωστόσο, εγώ καυχιέμαι και μιλώ για γράμματα και δόγματα μπροστά σε άλλους ανθρώπους, περιορίζω τους άλλους με κανόνες, επιλύω τα προβλήματα σύμφωνα με τις οδούς του ανθρώπου και καταπιέζω τους άλλους με το κύρος μου. Ο Θεός ζητά να εργαζόμαστε αυστηρώς σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του έργου. Εγώ, ωστόσο, συχνά ακολουθώ τις δικές μου επιθυμίες καθώς εκτελώ το καθήκον μου, κάνοντας πράγματα με τον τρόπο που κρίνω κατάλληλο, δίχως καμία αρχή. Και ούτω καθεξής. Όλες αυτές οι συμπεριφορές, δεν είναι καταστάσεις ανυπακοής ενάντια στον Θεό κατά τις οποίες έχω πάει ενάντια στο θέλημα του Θεού και στον λόγο Του, και έχω αντιταχθεί στον Θεό;

Εκείνη τη στιγμή, δεν μπορούσα να μη νιώσω ένα αίσθημα τρόμου. Όπως αποδεικνύεται, εν αγνοία μου, επαναστατούσα ενάντια στον Θεό σε κάθε ενέργειά μου, ενώ πίστευα εσφαλμένα ότι, εφόσον δεν «πουλούσα» την εκκλησία, δεν άφηνα την εκκλησία και δεν εγκατέλειπα το καθήκον μου, τότε δεν επαναστατούσα ενάντια στον Θεό. Επιπλέον, πίστευα αδιάντροπα ότι το ανάστημά μου με απάλλασσε από το να είμαι ικανός να επαναστατώ ενάντια στον Θεό. Πραγματικά δεν είχα καμία γνώση του εαυτού μου και η κατανόησή μου για τον λόγο του Θεού ήταν τόσο μονόπλευρη και ρηχή! Ο λόγος του Θεού λέει: «Ο Θεός έχει αποκαλύψει τη φύση και την ουσία της ανθρωπότητας, αλλά οι άνθρωποι κατανοούν ότι ο τρόπος που ενεργούν και ο τρόπος που μιλούν είναι προβληματικοί και ελαττωματικοί· συνεπώς, αποτελεί επίπονο καθήκον για τους ανθρώπους το να κάνουν πράξη την αλήθεια. Οι άνθρωποι σκέφτονται πως τα λάθη τους είναι απλώς στιγμιαίες εκδηλώσεις που αποκαλύπτονται απερίσκεπτα, παρά αποκαλύψεις της δικής τους φύσης» (από «Κατανόηση της φύσης και εφαρμογή της αλήθειας στην πράξη» στο βιβλίο «Αρχεία των Συνομιλιών του Χριστού»). «Η φύση του ανθρώπου είναι η ζωή του, αυτή είναι η αρχή με την οποία ζει και αδυνατεί να την αλλάξει. Ακριβώς σαν τη φύση της προδοσίας – αν μπορείς να κάνεις κάτι που θα προδώσει ένα συγγενή ή ένα φίλο, τότε αυτό αποδεικνύει ότι αυτό είναι μέρος της ζωής σου και της φύσης με την οποία έχεις γεννηθεί. Αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς» (από «Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (1)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Ναι, δεν είμαι επακριβώς ο τύπος του ανθρώπου που δίνει υπερβολική σημασία στις εξωτερικές πράξεις, που αρκείται μόνο στο ότι δεν είναι υπερβολικά ανυπότακτος και περιφρονητικός στην πίστη του στον Θεό και στο καθήκον του, που αρκείται στο ότι δεν συμπεριφέρεται με έκδηλα αμαρτωλούς τρόπους, αλλά που δεν γνωρίζει την ίδια του τη φύση; Η συμπεριφορά της διεφθαρμένης ανθρωπότητας κυριαρχείται από τη φύση της, κι έτσι η διάθεσή μας είναι μια έκφραση της φύσης μας. Εφόσον η φύση του ανθρώπου είναι επαναστατική, τότε είναι αναπόφευκτο ότι θα επαναστατούμε ενάντια στον Θεό· αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε να ελέγξουμε με το να είμαστε προσεκτικοί. Ωστόσο, δεν με απασχολούσε το να γνωρίσω την ίδια μου τη φύση σύμφωνα με αυτά που αποκαλύπτονται στον λόγο του Θεού. Αντιθέτως, ήμουν ικανοποιημένος απλώς με το να τηρώ μερικές εξωτερικές πρακτικές και να ακολουθώ μερικούς κανόνες, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να μην έχω καταβάλλει καμία προσπάθεια στην επιδίωξη της αλήθειας όλα αυτά τα χρόνια που ακολουθώ τον Θεό και να μην έχει αλλάξει καθόλου η διάθεση της ζωής μου. Αντιθέτως, ζω μονίμως σύμφωνα με την επαναστατική φύση μου, και αν συνεχίσω να το κάνω, όταν μου δίνεται ένα ευνοϊκό περιβάλλον ή όταν συναντώ διωγμό και δεινά ή μια κατάσταση που βάζει σε κίνδυνο την ίδια μου τη ζωή, θα κυριαρχούμαι, αναπόφευκτα, από τη φύση μου και θα «πουλήσω» την εκκλησία ή θα εγκαταλείψω την εκκλησία. Και τότε δεν θα έχω χάσει ολοκληρωτικά την ευκαιρία μου να επιτύχω σωτηρία; Αυτό είναι πράγματι επικίνδυνο μονοπάτι!

Ευχαριστώ τον Θεό για τη διαφώτισή Του που έχει διορθώσει την εσφαλμένη κατανόησή μου σχετικά με την ανυπακοή ενάντια στον Θεό. Η διαφώτισή Του μου έχει επιτρέψει να κατανοήσω ότι το να απαρνείται και να παραβαίνει κανείς τον λόγο Του είναι μορφές ανυπακοής, και μου έχει δείξει ότι πάντα κινδυνεύω να επαναστατήσω ενάντια στον Θεό και, ακόμη περισσότερο, ότι πάντα κινδυνεύω να προδώσω τον Θεό και να Τον εγκαταλείψω. Από εδώ και στο εξής, επιθυμώ να καταβάλλω προσπάθεια στον λόγο του Θεού και να συλλογίζομαι περισσότερο την πραγματικότητα του λόγου Του, ώστε να κατανοήσω πραγματικά την ουσία της αλήθειας, και η είσοδος και η πράξη μου να είναι αυστηρώς σύμφωνες με τα κριτήρια της αλήθειας. Είμαι αποφασισμένος να υποστηρίξω τις ομιλίες του Θεού σε κάθε περίσταση και να επιλύσω πραγματικά το πρόβλημα της ανυπακοής μου.

Σχετικό περιεχόμενο

  • Ο διωγμός και η αντιξοότητα με βοήθησαν να ωριμάσω

    Από την Μπαϊτουό, πόλη Ντετζόου, επαρχία Σαντόνγκ Στο παρελθόν, γνώριζα απλώς στη θεωρία πως η σοφία του Θεού ασκείτο βασισμένη στις σκευωρίες του Σατ…

  • Μια στροφή προς το καλύτερο πάνω στον δρόμο της πίστης στον Θεό

    Από τον Ζουανμπιάν, πόλη Σαγκάη Αν και πίστευα στον Θεό και Τον ακολουθούσα για πολλά χρόνια, δεν είχα κάνει σχεδόν καμία πρόοδο ως προς την είσοδό μο…

  • Τι είναι αυτό που έχει εξαπατήσει το πνεύμα μου;

    Από τον Σου Λέι,πόλη Ζαοζουάνγκ, επαρχία Σαντόνγκ Μια μέρα έλαβα μια ειδοποίηση από τον ανώτερο επικεφαλής μου που μου ζητούσε να παραστώ σε μια συνάν…

  • Οι αρχές της ζωής μου μου προκάλεσαν ζημιά

    Η κοινή φράση «τα καλά παιδιά έρχονται τελευταία» είναι κάτι με το οποίο είμαι προσωπικά υπερβολικά εξοικειωμένη. Ο σύζυγός μου κι εγώ είμαστε ιδιαίτερα αγαθοί άνθρωποι: όταν είχε να κάνει με θέματα που αφορούσαν το προσωπικό μας συμφέρον ή απώλεια, δεν ήμασταν ο τύπος που θα έκανε παζάρια ή φασαρίες με άλλους. Όπου μπορούσαμε να είμαστε ανεκτικοί, ήμασταν ανεκτικοί, όπου μπορούσαμε να είμαστε εξυπηρετικοί, κάναμε πάντα ό,τι καλύτερο μπορούσαμε ώστε να είμαστε εξυπηρετικοί.